«Θυμάμαι που πολλές φορές περνούσες τη μέρα σου αντιγράφοντας κείμενα που σου χρησίμευαν ως άμφια. Το προτιμούσες αυτό γιατί στη αντιγραφή η προσωπική συμβολή πρακτικώς περιορίζεται στον μόχθο, η συναισθηματική πράξη ανήκει σε άλλον. Έτσι κρατιόσουν σε απόσταση από τα γραπτά σου.... Τέτοιες φράσεις είναι σαν αποδημητικά πουλιά, έλεγες. Ανάλογα με την εποχή μεταφέρονται. Είναι λόγια του αέρα, φράσεις- μετανάστες. Φράσεις που ψάχνουν την τύχη του άλλου, κάθε φορά».
ΥΓΡΟΣ ΧΡΟΝΟΣ Σελ. 87

Δευτέρα, 23 Ιουνίου 2008

ΥΓΡΟΣ ΧΡΟΝΟΣ - ΕΛΕΝΗ ΓΚΙΚΑ 23





Αλλά τι λέει; Μόλις θυμήθηκε. Εκείνο το σημαδεμένο βιβλίο. Προχθές της το ‘στειλε. Ακριβώς στη σελίδα 75. Πάντοτε έτσι της έστειλε τα μηνύματα. Το ‘ξερε. Μέσα σε εκατοντάδες σελίδες, σε σημαδεμένες ιστορίες. Δανεικές. Πάντοτε δανεικές.
Την δική μας αλήθεια δεν την αντέχουμε πρόσωπο με πρόσωπο. Α ναι, τώρα που το θυμάται, έτσι ακριβώς της είχε πει. Από κει θ’ αρχίσει. Το αποφάσισε. Από τα «Όρια» στη σελίδα 75 ακριβώς:
«Υπάρχει κάποιος στίχος του Βερλαίν που δεν θα ξαναθυμηθώ
Υπάρχει κάποιος δρόμος εδώ κοντά που είναι κιόλας απαγορευμένος για
βήματά μου,
υπάρχει ένας καθρέφτης που κοιτάχτηκα για τελευταία φορά,
υπάρχει κάποια πόρτα που έχω κλείσει ως τη συντέλεια του κόσμου.
Ανάμεσα στα βιβλία της βιβλιοθήκης μου (τα βλέπω εδώ μπροστά μου)
Υπάρχει κάποιο που δεν θα ξανανοίξω πια.
Τούτο το καλοκαίρι κλείνω τα πενήντα’
ο θάνατος ασταμάτητα με ροκανίζει».
Ας κατεβάσει κάποιος, επιτέλους, από τη μηχανή αυτό το παιδί!
Από τα «Όρια»! Πως δεν το σκέφτηκε! Απ’ εκεί πρέπει ν’ αρχίσει. Από τα «Όρια»!
Σελ.135-136

Δεν υπάρχουν σχόλια: