«Θυμάμαι που πολλές φορές περνούσες τη μέρα σου αντιγράφοντας κείμενα που σου χρησίμευαν ως άμφια. Το προτιμούσες αυτό γιατί στη αντιγραφή η προσωπική συμβολή πρακτικώς περιορίζεται στον μόχθο, η συναισθηματική πράξη ανήκει σε άλλον. Έτσι κρατιόσουν σε απόσταση από τα γραπτά σου.... Τέτοιες φράσεις είναι σαν αποδημητικά πουλιά, έλεγες. Ανάλογα με την εποχή μεταφέρονται. Είναι λόγια του αέρα, φράσεις- μετανάστες. Φράσεις που ψάχνουν την τύχη του άλλου, κάθε φορά».
ΥΓΡΟΣ ΧΡΟΝΟΣ Σελ. 87

Δευτέρα, 23 Ιουνίου 2008

ΥΓΡΟΣ ΧΡΟΝΟΣ - ΕΛΕΝΗ ΓΚΙΚΑ 26


Δεν κλαίει. Ίσα που θάμπωσε η εικόνα του κόσμου. Μονάχα σπαρταρά «σαν το πουλί που σπάσαν οι φτερούγες». Και επαναλαμβάνει «μαμά- μαμά» και «Άγγελε». Τι θα απογίνει, σκέφτονται όλοι. Κι ο Νικηφόρος, τίποτα. Μέσα, βαθιά, μια πληγή. Μια πληγή ο κόσμος όλος.
Σα διφορούμενο αίνιγμα.
Όλα τα χάνουμε. Σκέφτεται. Η πιο μεγάλη ώρα ίσως να ‘ναι τώρα. Ζωή, άνθρωπος της σκιάς.
«Είμαι ο μοναδικός άνθρωπος
επί της γης και ίσως ούτε γη να
υπάρχει ούτε άνθρωπος.
Ίσως κάποιος Θεός με περιπαίζει»
Σελ. 154

Δεν υπάρχουν σχόλια: