«Θυμάμαι που πολλές φορές περνούσες τη μέρα σου αντιγράφοντας κείμενα που σου χρησίμευαν ως άμφια. Το προτιμούσες αυτό γιατί στη αντιγραφή η προσωπική συμβολή πρακτικώς περιορίζεται στον μόχθο, η συναισθηματική πράξη ανήκει σε άλλον. Έτσι κρατιόσουν σε απόσταση από τα γραπτά σου.... Τέτοιες φράσεις είναι σαν αποδημητικά πουλιά, έλεγες. Ανάλογα με την εποχή μεταφέρονται. Είναι λόγια του αέρα, φράσεις- μετανάστες. Φράσεις που ψάχνουν την τύχη του άλλου, κάθε φορά».
ΥΓΡΟΣ ΧΡΟΝΟΣ Σελ. 87

Παρασκευή, 20 Ιουνίου 2008

ΥΓΡΟΣ ΧΡΟΝΟΣ - ΕΛΕΝΗ ΓΚΙΚΑ 19



«Όποτε κοιτάζω λίγο πιο μέσα μου, η υψοφοβία μου υποτροπιάζει».
Το είχε επισημάνει εγκαίρως. Και τις απόφευγε αυτού του είδους τις κακοτοπιές. Τα κείμενα των άλλων αποτελούσαν γι’ αυτήν, ασφαλές έδαφος, πορτούλα μόνιμη στης ψυχής της τον παράδεισο. Γέφυρα γερή κι ασφαλή στο συλλογικό ασυνείδητο. Με το δικό της, καλά κλειδαμπαρωμένο.
«Ο άνθρωπος, μέχρι να δει το δικό του όνειρο, για χρόνια πολλά βλέπει τα όνειρα των άλλων…»
Ε, λοιπόν, η Σαβίνα προτιμούσε τα όνειρα των άλλων.
Σελ. 93

Δεν υπάρχουν σχόλια: